Als treurwilig sta je daar,
aan de rand van het water,
met je ranken van hier tot daar.
Als trots van moeder natuur,
schenk je schoonheid,
afkoeling,
schaduw tijdens het middaguur
Als wonderlijk bewijs van deze aardkost sta je daar,
stil groeiend,
de eeuwige twijfelaar.
Nu honderd jaren later verdwijnt je imposante presentatie,
je sterft,
verlaat deze wereld.
Het einde van Moeders creatie.
s.
