Mag ik even,
mijn hart aan jou uitlenen.
Mag ik even,
gewoon een dagje zweven.
Mag ik even,
zeggen waar het op staat zonder te beven.
Mag ik even,
jou mijn toekomst uitbeelden.
Mag ik even,
heel stil gedenken en betuigen in medeleven.
Mag ik even,
jou kronen tot konigin in mijn leven.
Mag ik even,
zijn,
gewoon verlegen.
s.
Dwars door wind en water,
klievend de golven door zonder getater,
steevast de horizon willen bereiken,
de storm steekt op,
het valt niet te ontwijken.
Bruuske golven besturen het schip,
als kapitein een beangstigend begrip.
Steeevast zet de koers door.
“Wij de meesters”
Schreeuwen de vikingen in koor.
De storm vlakt af,
de waterspiegel komt tot rust.
We vervolgen onze weg,
snijdend door het heldere goud.
Een stille bries,
ik ben met jou getrouwd.
s.
Wonderlijk ontwaak je elke morgend,
blakend van onschuld omarm je me zonder zorgen.
Een vroege vogel staart door ons raam naar binnen
en aanschouwd de kracht van het beminnen.
Hartstochtelijk ontwaak ik je met een vurige kus,
je lach triomfeerd,
je lust wordt geblust.
Mijn handen glijden over je naakte huid,
zacht en welwillend hoor ik een kreunend geluid.
In vervoering weet ik je te brengen,
je smeekt zachtjes je niet te jennen.
Ik geef toe aan dat vertwijfelde woord,
draai me om,
en slaap rustig voort.
s.
Als treurwilig sta je daar,
aan de rand van het water,
met je ranken van hier tot daar.
Als trots van moeder natuur,
schenk je schoonheid,
afkoeling,
schaduw tijdens het middaguur
Als wonderlijk bewijs van deze aardkost sta je daar,
stil groeiend,
de eeuwige twijfelaar.
Nu honderd jaren later verdwijnt je imposante presentatie,
je sterft,
verlaat deze wereld.
Het einde van Moeders creatie.
s.
Wezenloos staar ik voor me uit,
ik dacht wat betekend dit nachtelijk geluid
Verdwaasd dwaalt mijn blik in de verte,
onschuldig verwerp ik het ongeleterde
Bedrukt staar ik voor me uit,
ik erken geen droom nog dat verre gefluit
Die eindeloze donkere nacht,
wat maakt hij uit?
waar schuilt zijn kracht?
O donkere vlek met uw parels in de haren,
wat doet u om dit alles te verklaren?
O donker palet van onbeduidende kleuren,
ik ontwaakte,
en werd wakker,
onder een sprei van bloeiende geuren
s.
Geniet en lust wat onwetenheid blust,
vergeten geeft wat begrepen wordt.
Onsmakelijk verbonden heelt nooit de ontstane wonden,
een pleister de oplossing tussen verbonden?
Gekozen is een beeldspraak zonder gevolgen,
althans de illusie die hiermede is verzonden.
We tonen onrechtmatig begrip,
de ironie van een zinkend schip.
We redden wat te redden valt,
“alle hens aan dek”,
een zin na besef van wat kon
“niet meer stuk”
De strekking van gedachten heeft jaren naar vrijheid liggen smachten,
eindelijk de noot bezongen.
Waar liggen de akkoorden tussen nieuw en reeds begonnen?
Nieuw is wat nog moet komen,
reeds begonnen is het einde van de illusie,
maar dan verdrongen.
s.
Wat hebben we gehad?
Liefde,
leed,
oprechtigheid die Antwerpse stad.
Als kroon van Vlaanderen,
leider in het dragen van vaandelen,
de bakermat van Vlaamse idealen.
Geen hart te groot,
geen kleur beknoopt,
maar o die stad,
die stad die onrecht veracht.
Met zen allen over de Meir,
ach ja Van Artevelde sprak van welleir.
De kinderkopkes geplaveid in het beeld,
de straten lagen nog nooit zo bespeeld.
We zien het elke dag,
het ontwaken van de stad met de nooit vergane glimlach.
Morgenstond brengt goud in de mond,
diamanten dragen onze naam de wereld rond.
O schone stad ,
gij burgervader van wat de kracht in Vlaanderen omvat.
Gij prins van de Kardinalen,
weet steeds de sluier te openen,
naar het woord van al onze Sinjoren,
met uit volle borst de klank van u van ons.
Het stad laat zich horen.
s.
Als politiek word geschreven,
hebben vele mensen reeds vooroordelen.
Het woord van het volk wordt zogezegd
door vertegenwoordigers vertolkt.
Wie gebied wat men moet zeggen;
is hetzelfde als woorden in de mond leggen.
Waar is het eigen individu?
Waar onbreekt de vraag van waarom en hoe?
Is democratie de uitspraak van de dag,
of mogen we ook lachen als het niet mag?
Wie bepaalt wat te ontnemen,
wie geeft u instructies om te vervelen?
Is keuze het einde van rendement,
of is beslissen het algemeen nieuw bewind?
Zij die het paard voor de kar weten te spannen,
hebben een eeuwigheid van onderdrukken weten te snappen.
Draai alles om en begin opnieuw,
vertegenwoordiging begint in hart en ziel.
s.
Een café is een kunst op zich,
een wervelwind in wat mensen doen opzich,
een duizendpoot van formaat die rang of kleur vervaagd
Uniek in het boek des levens,
een hoofdstuk dat nooit werd afgeschreven.
Ontwaken uit een roes van gerstennat,
niemand die zich herinnert waar men het gisteren over had.
Hier wordt het verhaal verteld uit eerste bron,
heeft iemand een idee waar deze ooit ontstond?
Elke dag een nieuwe start,
och ja,
ik had u gisteren al verwacht.
Maar vandaag bent ge gekomen,
mijn hart en onwetendheid doen u gedachten verder dromen.
We nemen u mee op een ultieme trip,
tussen mensen die u bedienen en vol zijn van begrip.
Het gelach zal nooit iemand betalen,
maar elke consumptie moeten we steeds verhalen.
Het verschil tussen pot en pint heeft menig mens
met blijdschap gezind,
maar wat zit in de sterke verhalen?
Daar weten wij het fijne van,
aan u om ze te achterhalen.
s.
Gedreven door doorzetting.
Haar Naam : Margaretha Cornelia Rosalia Van Den Bergh
Haar leeftijd : 80 jaar
Geboren:
Hier in Brasschaat met ne 36 van schoenmaat
Haar kroost is ontpopt als een bos rozen,
onze vava deed haar jarenlang blozen.
Ieder van ons heeft een rol gespeeld in jou leven,
jij een moeder in het onze.
Er zijn jaren verstreken,
jaren van ontdekking,
jaren van geluk
en jaren van verdriet
Maar ontzie al de vreugde niet ,
door de jaren heen zijn we gegroeid,
stillaan dank zij u opengebloeit
Samen met u dragen wij onze vava nog steeds diep in het hart
en bedanken hem en u voor al 80 jaar van overmeesterende kracht.
s.
